Kada isang pamilya ay sinasabing may black sheep, heck in our case, may white sheep.
I'm not bragging for being such, pero its how i feel. its not even the exact opposite, dahil kahit sabihin na hindi ako yung nagiging masama, pero still i'm being punished or being discriminated for being the good guy.
I feel bad, lalo na ngayon na our family is facing a problem, a big problem. My dad is having a serious health problem at the age of 62, sana maging ok na siya. Nagulat lang ako sa sinabi ng tita ko kanina na "alagaan niyo, baka mamaya makita niyo patay na yang daddy niyo", to think na yung tita ko is 80+ na, kaya medyo nakakatakot. bothered pa rin ako.
Kanina ko lang narealize na gusto ko nang gumraduate, that even at least kung sakali mang mawala na ang daddy ko *knocks on wood* eh maabutan man lang niya yung graduation ko, that even one of his sons would allow him to be proud just even for that moment. Alam ko na sobrang taas ng expectations niya sa akin, being the youngest, lahat ng burden ng parents ko sa mga kuya ko ay naipon sa akin, graduation, having a job, and all.
Sobrang deviant ko sa family, thinking na ako ang nagmumukhang white sheep of the black sheeps, i don't blame my brothers for such, pero nagmumukhang ako pa ang mali at sila ang tama, by which kinasasama ng loob ko. Mali ang pagsali ko sa orgs, mali para sa kanila na magpakaactive ako sa school at mag-aral ako ng matino. Masama for them na magstarbucks ako at doon mag-aral at iba pa. Kaya even my parents wouldn't allow me to have stuffs na hinihingi ko sa kanila, lalo na't malaki ang age gap namin ng parents ko. My dad is 62, my mom is 59, and 19 lang ako.
Of all sons, ako yung tinatawagan parati ng parents ko, ako lang ung pag 11PM wala pa sa bahay, tinatawagan na. I mean at my brothers' time, hindi nila to naranasan, sa akin sobra sila, eh ako nga yung tipong hindi maglalasing ng sobra at maglalayas ng ilang araw.
Sila na ang tama. Ako na ang mali. I just needed their support, kaya siguro ako pinanghinaan at nauwi sa ganito ang sitwasyon ko. Hindi naman ako humihiling ng sobrang laking bagay from them, pero hindi pa din nila ako sinusuportahan even in simple things. sigh.
But still I'll do my best, kahit without much of their support and that before things get worse, I'll be able to make them proud. :)
I'm not bragging for being such, pero its how i feel. its not even the exact opposite, dahil kahit sabihin na hindi ako yung nagiging masama, pero still i'm being punished or being discriminated for being the good guy.
I feel bad, lalo na ngayon na our family is facing a problem, a big problem. My dad is having a serious health problem at the age of 62, sana maging ok na siya. Nagulat lang ako sa sinabi ng tita ko kanina na "alagaan niyo, baka mamaya makita niyo patay na yang daddy niyo", to think na yung tita ko is 80+ na, kaya medyo nakakatakot. bothered pa rin ako.
Kanina ko lang narealize na gusto ko nang gumraduate, that even at least kung sakali mang mawala na ang daddy ko *knocks on wood* eh maabutan man lang niya yung graduation ko, that even one of his sons would allow him to be proud just even for that moment. Alam ko na sobrang taas ng expectations niya sa akin, being the youngest, lahat ng burden ng parents ko sa mga kuya ko ay naipon sa akin, graduation, having a job, and all.
Sobrang deviant ko sa family, thinking na ako ang nagmumukhang white sheep of the black sheeps, i don't blame my brothers for such, pero nagmumukhang ako pa ang mali at sila ang tama, by which kinasasama ng loob ko. Mali ang pagsali ko sa orgs, mali para sa kanila na magpakaactive ako sa school at mag-aral ako ng matino. Masama for them na magstarbucks ako at doon mag-aral at iba pa. Kaya even my parents wouldn't allow me to have stuffs na hinihingi ko sa kanila, lalo na't malaki ang age gap namin ng parents ko. My dad is 62, my mom is 59, and 19 lang ako.
Of all sons, ako yung tinatawagan parati ng parents ko, ako lang ung pag 11PM wala pa sa bahay, tinatawagan na. I mean at my brothers' time, hindi nila to naranasan, sa akin sobra sila, eh ako nga yung tipong hindi maglalasing ng sobra at maglalayas ng ilang araw.
Sila na ang tama. Ako na ang mali. I just needed their support, kaya siguro ako pinanghinaan at nauwi sa ganito ang sitwasyon ko. Hindi naman ako humihiling ng sobrang laking bagay from them, pero hindi pa din nila ako sinusuportahan even in simple things. sigh.
But still I'll do my best, kahit without much of their support and that before things get worse, I'll be able to make them proud. :)
kaiyak!! Waaaaaaaaaaaaaaaaaaahhhhhhh!!!! sniff! sniff!@!!
ReplyDelete